Winterervaring op de Lofoten

Ik word wakker van het gekrijs van een zeemeeuw. Na een heerlijke nachtrust aan het water stap ik naar buiten. Om me heen zie ik besneeuwde bergpieken, afgewisseld met kabbelend water. Wat een schoonheid zo op de vroege ochtend. Op het terrasje van mijn rorbu adem ik de zilte zeelucht in. Voor mijn neus vertrekken de vissersbootjes een voor een richting zee. Het is duidelijk dat ik in een vissersgemeenschap terecht ben gekomen. Over enkele weken zal de vis hier aan alle rekken te drogen hangen.

 

 

Slapen in een rorbu
Ik ga weer terug de rorbu in, het houten huisje op palen, deels in het water, waar vroeger de robuuste vissers leefden en werkten. Hier werden netten gerepareerd, de vis schoon gemaakt en opgeslagen. Het waren barre omstandigheden waar op de kleine oppervlakte grote gezinnen leefden. Van die geschiedenis zijn binnen in de rorbu nog enkele foto’s te vinden, maar verder is er geen vergelijking te maken. De woonkamer is van alle gemakken voorzien, er is een keuken, er kan televisie gekeken worden en er is wifi beschikbaar. De bedden zijn comfortabel en ik heb mij prima kunnen douchen. Zou de visser, die hier enkele decennia leefde, zich toen deze voorstelling hebben kunnen maken?

 

 

 Eilandjes en vissers
Ik besluit na het ontbijt mee te gaan op de RIB-boot safari, die vanuit de haven vertrekt. Onderweg neem ik het landschap in me op. Het is maart, dus overal ligt nog sneeuw en dat maakt een overweldigende indruk. Besneeuwde eilandjes voor een kustlijn met daaruit opstekend steile bergwanden, die zich ook onder een witte winterlaag bevinden. We passeren een Noors vakantiehuis ver weg van de bewoonde wereld en alleen te bereiken per boot. Wat een voorrecht moet het zijn om je daar af en toe helemaal van de buitenwereld af te sluiten. Ook komen we onderweg een van de vele vissersbootjes tegen. We stoppen om te zien wat de vangst is van vandaag. Trots laat de stoere zeebonk zijn vangst zien, een kabeljauw van een meter lang!

We varen verder en komen in de Trollfjord aan, een nauwe doorgang met steile wanden aan beide zijden. Net als we binnenvaren stort er een hoop sneeuw naar beneden, het ziet eruit als een waterval. Wonderlijk.


Een zeearend

We keren weer terug richting Svolvaer en stoppen halverwege nog een keer. Boven ons cirkelt namelijk een zeearend. Het is zeker niet de enige, er zijn er velen die zich hier te goed doen aan de grote hoeveelheid vis. Een mooie ervaring rijker varen we weer de bewoonde wereld van Svolvær binnen.

De middag verloopt kalm, ik geniet van een heerlijke lunch in het hippe restaurant Bacalao en keer terug naar mijn rorbu. Vanavond belooft het een heldere nacht te worden. Hoogste tijd om op zoek te gaan naar het noorderlicht.


Noorderlicht

De grootste kans om het fenomeen te zien is op de Lofoten tussen 20.00u en 02.00u, het kan dus een lange avond worden. Vanuit Svolvær zijn Hov en Laukvik de beste opties. Met een kan warme koffie en goed gekleed ga ik op weg. Rond 22.00 uur is het zover: het noorderlicht laat zich zien. Het is lage activiteit, dus het blijft bij een lichte sluier van groen, maar wat is dit fantastisch om te zien. Hoe moet het zijn, als het noorderlicht zich in al zijn glorie zal laten zien?

Ik begrijp dat er nu niet veel meer zal gebeuren en besluit terug te gaan naar mijn rorbu. Morgen is er weer een dag met veel mogelijkheden om er weer iets bijzonders van te maken.

Leave A Comment