Paardrijden op de Idrefjäll

Dit blog is geschreven door onze reisspecialist Maria.

Na een autorit van drie uur langs de rivier Österdalälven worden we op de berg Idrefjäll verwelkomd door drie rendieren. Dat schijnt hier heel normaal te zijn. Normaal gesproken staan er in het voorjaar veel meer rendieren te grazen op de verlaten skipistes, als het niet zo koud is als vandaag. Het is 3 juni en er ligt nog steeds sneeuw op de piste. Uitzonderlijk voor deze tijd van het jaar in het zuiden van Zweeds Lapland.

Het mag de pret niet drukken, want Loes, Camilla, Suzanne en ik gaan vanavond een paardrijtocht maken naar de hoogste bergtop van Idrefjäll. Deze tocht wordt begeleid door de “cowboys” Östren en Tommie, beide heren hebben de pensioenleeftijd. In de stallen bij de kinderboerderij van Idrefjäll worden we eerst voorzien van een warme jas, handschoenen en cap. Daarna worden we met behulp van een krukje in het zadel geholpen, want deze vier beginners zijn niet echt soepel in de heupen. Eenmaal in het zadel krijgen we vijf aanwijzingen met de teugels: links, rechts, stoppen, rijden en grazen. Meer hoef je als beginnende rijder niet te weten om hier naar de top te rijden.

Mijn paard Amy is groot, sterk en volgzaam, maar zo nu en dan wil ze oorlog voeren met het paard van Loes, Generaal. Een afstand van minstens 2 meter is daarom gewenst, anders bijt Amy in de billen van Generaal.
Onze begeleider Östren is een bijzondere man en vermaakt ons onderweg met verhalen zoals de strijd tussen het paard en het rendier. Doordat er in het voorjaar weinig groen gras is, wil zowel het paard als het rendier graag op hetzelfde stukje gras grazen. Dit kan de nodige spanning op de fjälls opleveren, maar het paard wint hierbij altijd.

Stapvoets maken we zigzaggend de tocht naar de top. We rijden over drassige grond, steken een beekje over en komen uiteindelijk tussen de laatste hoopjes sneeuw op de bergtop. De wind giert hier om onze cap, maar het uitzicht dat we hebben is adembenemend. Het licht kleurt de bossen donker blauw, het meer in het dal ijswit en in de verte zien we de grootste waterval van Zweden: Njupeskär in het National Park Fullafjället. Wat een bijzondere ervaring is dit. Ik voel me net de “Malboro woman” in mijn lange leren jas, het cowboy zadel en met de tegels in één hand, genietend van het uitzicht.

Het pad naar beneden is nog mooier en spectaculairder omdat je een constant zicht hebt op het dal en de grens met Noorwegen. Voor het beste evenwicht op het paard moet je een beetje achterover hangen in het zadel. Het gewiebel op het paard heeft een meditatief effect op mij, of is het het uitzicht en de rust die de paarden uitstralen?

Om mij heen zie ik de blije gezichten van mijn mederuiters. Ik denk dat zij hetzelfde als ik ervaren. Östren vertelt ons dat veel van de gasten van Buro Scanbrit deze tocht maken, zowel in de zomer als in de winter. Iedereen kan het, het is een makkelijke manier om snel op de top van Idrefjäll te komen en het uitzicht is onbeschrijfelijk.

Ga jij deze zomer naar Idrefjäll, dan kunnen we je deze paardrijtocht zeker aanbevelen!

Leave A Comment