Reisverhaal: Wandelen in Wales, toppunt van ontspanning

Teifi Pools Wales

Teifi Pools Wales

Door: Dhr. HM van Ooijen
Met mijn voeten stevig gepland op dit winderige stuk van het Pembrokeshire Coast Path en met de zon in mijn gezicht, voel ik de stress van alledag uit me wegvloeien. De zee is azuurblauw en de kiezelstranden hebben een heel bijzondere lila kleur die eigen is aan dit gebied. En in de baai beneden kijken twee zeehonden nieuwsgierig omhoog naar die twee gestaltes op de kliffen. Eventjes hebben we daadwerkelijk contact met die – in mijn ogen althans – exotische dieren daar beneden. Maar al snel verslapt hun aandacht. De zeehondenpup – witte vacht en nog helemaal frommelig dus vast heel jong – vraagt terecht hun aandacht terwijl het onbeholpen het kiezelstrand op klautert.
[slickr-flickr tag=”Wandelen in Wales” type=”gallery”]
De wandeling bij St. Davids duurt zo’n zes uur waarvan we er minstens vijf in dit decor mogen doorbrengen. Vandaag is dit ons paradijs! En het weer is fantastisch. Ik moet thuis altijd weer uitleggen dat het echt niet altijd regent in Engeland. Dat het daar – echt waar – vaak erg lekker weer is … en vooral als wij er zijn. Ook vandaag lopen we in korte broek en t-shirt terwijl de grillige kustlijn van St. Davids aan ons voorbij trekt. Alsof de kustlijn aanvoelt dat we spoedig weer landinwaarts zullen keren, komt er aan het einde van de wandeling een dichte zeemist opzetten. Het lijkt alsof we ons ineens op een heel andere plek bevinden- veel mysterieuzer en spannender. Met pijn in ons hart laten we deze plek achter ons, maar vergeten zullen we het niet!

Ieder jaar gaan we een weekje met een Burobritain-reis naar Engeland. De uiteindelijke bestemming maakt ons niet eens zo veel uit. We hebben geleerd dat heel Engeland de moeite van het bezoeken waard is. Zo hebben we al Zuid-Engeland, Schotland, Lake District en nu dan – september 2006 – voor de tweede keer Wales bezocht. En iedere keer weer raak ik betoverd van de kusten, de meertjes, de lieflijke dorpjes, de weggetjes tussen de hoge heggen met betoverende doorkijkjes en de altijd vriendelijke mensen hier. En ik verbaas me ook iedere keer weer over de stilte en de rust. Zijn wij echt de enigen die van deze heerlijke plek afweten? Hier kun je nog uren wandelen en alleen eekhoorntjes, schapen en roofvogels tegenkomen.

Zo ook enkele dagen na St. Davids. We gaan wandelen in “de groene woestijn” bij de Teifi Pools (voor de liefhebber: vanuit Strata Florida Abbey). Als je daar over de heuevels loopt, begrijp je direct waarom deze streek de naam “the green desert” gekregen heeft. Het pad is niet meer dan een gesleten donkere streep door het groengele gras dat alle omringende heuvels bedekt. Soms zompig, soms stenig en soms loopt het pad zelfs dwars door een riviertje. Maar op ieder moment is deze wandeling prachtig met de verre uitzichten, de stilte, de hoge varens, de kabbelende riviertjes en de loslopende schapen. Soms betrap ik mezelf erop dat ik hardop loop te zingen – tot grote schrik van diezelfde schapen die dan ook snel hun toevlucht elders zoeken.

Na vele eenzame maar heerlijke uren keren we voldaan terug in ons hotel. We laten ons nog één keer verwennen met een heerlijke maaltijd uit de uitstekende hotelkeuken en gaan dan de tas weer inpakken. Morgenavond vertrekt zo’n 500 kilometer verderop onze ferry naar Hoek van Holland. Is het echt pas zes dagen geleden dat wij van huis gingen? Het voelt zoals gewoonlijk veel langer aan. We zijn er echt even tussenuit geweest. Volgend jaar weer – zeker weten!!!

Leave A Comment