Fins Lapland in de winter met kinderen

Al een aantal jaren stond het hoog op onze bucketlist: met het gezin kerstmis vieren in de sneeuw. In een blokhut met openhaard, sauna en kerstboom. Vandaag is het dan zover, met onze rendiertruien aan en kerstcadeaus in de koffer, vliegen we naar het hoge noorden!

Houten blokhut

Houten blokhut

Met geitenwollen sokken de vrieskou trotseren
Tim (10) en Madelief (8), voor het eerst in het vliegtuig, vragen met rode konen of sneeuw in het echt ook wit is. Ze kletsen honderduit over de elfen, Kerstman en rendieren, terwijl onze medepassagiers wegdoezelen op deze vroege zaterdagochtendvlucht. Drie uur later zien we de witte vlaktes onder ons verschijnen en maken we ons op voor een landing op de met sneeuw bedekte landingsbaan. Tim loopt als eerste de vliegtuigtrap af de vrieskou in. Het is hier -20 maar door de opwinding voelt hij dit niet. We zijn er allemaal goed op gekleed, inclusief bivakmuts en geitenwollen sokken.

Sneeuwpret op de stepslee
Op de luchthaven van Kittilä staat onze huurauto al warmgedraaid op ons te wachten. Ik geniet van de verwarmde stoel en laat het verlaten, witte landschap aan me voorbijgaan. Na een klein uurtje komen we bij onze blokhut die net zo is als we ons hadden voorgesteld. Dikke balken opeengestapeld, omringd door kerstbomen en sneeuw, heel veel sneeuw. Maar het meest romantische zijn toch de ingepakte mensen die zich voortbewegen op stepsleetjes over de besneeuwde straten. Hier in Äkäslompolo lijkt alles twee tandjes trager te gaan. Voor Tim en Madelief is de sneeuwpret begonnen want die hebben onze eigen stepslee inmiddels gevonden bij de voordeur.
Gezin Fins Lapland
Sneeuwschoenwandelend de omgeving verkennen
De volgende dag gaan we met nog 2 families een sneeuwschoenwandeling maken naar de Kuerfjell. De vriendelijke Finse gids Maija helpt de kinderen bij het onderbinden van de sneeuwschoenen. Madelief is als een speer weg en merkt dat je in het maagdelijke, dikke pak sneeuw eenvoudig kan lopen zonder diep weg te zakken. Tim struikelt af en toe over zijn eigen sneeuwschoenen, maar na de tip van Maija om zijn voeten iets hoger op te tillen gaat ook hij door de diepe sneeuw. Nu we het wandelen allemaal onder de knie hebben neemt Maija ons mee de bossen in. Ze wijst ons op de verschillende dierensporen die we in de sneeuw zien en het mos dat aan de takken van de bomen hangt. Dit is het voedsel voor de elanden, die met hun lange poten makkelijk bij het mos kunnen komen.

Sneeuwschoenwandeling

Sneeuwschoenwandeling

De kota van Kuertunturi
De helling begint te stijgen en we wandelen naar de top (fjell) van Kuertunturi. We zijn geadviseerd om ons dik te kleden bij de lage temperaturen hier, maar nu krijgen we het toch best warm. Op de top zien we een houten punthuisje verschijnen, een Kota noemen ze dat hier. Binnen brandt een kampvuur en krijgen we warme bessensap. Tim kan niet lang van het kampvuur genieten, die is weer buiten met zijn nieuw gemaakte vriendjes. Als we onze weg vervolgen begint het alweer donker te worden. En het is pas 15.00 uur! Maija vertelt ons een aantal spannende verhalen over het noorderlicht en voor we er erg in hebben zijn we weer bij het beginpunt. De kinderen zijn verdrietig dat het nu al voorbij is. Terug bij onze blokhut wacht er een verrassing voor de deur; een kerstboom! Madelief haalt een sliert lampjes uit haar koffer en Tim heeft buiten haardhout voor de kachel gevonden. Wat een mooie dag. En dat was nog maar de eerste!