Wintersport, maar dan anders

Het lijkt wel of we in een verhaal van Hans Christian Andersen zijn beland. Het sprookjesachtig verlichte stadje ligt onder een dik pak sneeuw. Bij het openen van de gordijnen de volgende ochtend, zien we dat ook bij daglicht Tromsø een mooie plek is. Ik heb zo’n idee dat de zes dagen die we hier verblijven te kort zijn.

Op bezoek bij de Sami
Eerst maar ontbijten zodat we een goede bodem kunnen leggen voor de start van ons eerste avontuur. Een bezoek aan de Sami, de oorspronkelijke bewoners van het land en hun rendieren. In de loop van de ochtend komen we daar aan. We worden warm welkom geheten in een lavvu waarin een knappend vuurtje brandt. Een lavvu is een tent gemaakt van rendierhuiden. We gaan de rendieren voeren. Er lopen zo’n 300 in het gebied en ze zullen niet allemaal komen, omdat het wilde dieren zijn. Maar volgens mij waren ze hongerig, want toen we gewapend met voer een stap op hun terrein deden, kwam er toch wel een hele kudde op ons afstormen. Na gedane arbeid krijgen we rendierenstoof, een gerecht met smaakvolle groenten en rendierenvlees. Als afscheid zingen we samen een joik , een traditioneel Samilied. Dat klonk grappig, we kunnen het maar beter aan de Sami overlaten.

Nieuwsgierige rendier

Op jacht naar het noorderlicht
Bovenaan mijn bucketlist staat het zien van het noorderlicht. We gaan ’s avonds naar een aurora base camp in Breivikeidet om deze wens hopelijk te verwezenlijken. Het lijkt net pakjesavond, vol verwachting klopt mijn hart. We turen de lucht af en lopen rondjes om warm te blijven. Het wachten wordt beloond met een paar vage groene strepen aan de lucht. En dat was het helaas, de rest van de avond blijft het donker. Moe, koud en teleurgesteld rollen we ons bed in. We voelen ons een beetje belazerd door moeder natuur. De volgende ochtend zeg ik tegen dochterlief; “We geven niet op, we proberen het later in de week nog een keer”.

Tromsø by night

Avontuurlijke huskysafari
Nu eerst op naar een husky farm. We mogen met zes enthousiast luid blaffende husky’s voor onze slee een tocht door de bossen maken. Zijn we er klaar voor? Nee, maar we gaan. De eerste meters sta ik wat onwennig achterop de slee. Later geniet ik van de prachtige robuuste bergen die in de verte afsteken, meren die tussen de met sneeuw bedekte bomen liggen te glinsteren. Halverwege maken we een stop. Dat is ook wel nodig, want zo’n slee “besturen” is een complete body workout. Dochter mag nu haar sleekunsten vertonen. De honden hebben maar één tempo en dat is plankgas vooruit. Het belangrijkste om te weten is hoe je moet remmen. Remmen levert je een verontwaardigde blik op van de husky’s. Aan het einde van de rit roepen we beide: “Wat was dit gaaf!”. Als afscheid geven we “onze” roedel een dikke knuffel. Ons Noorwegen-avontuur kort alweer in. We hebben nog twee activiteiten op programma staan. Nogmaals op jacht naar aurora en een sneeuwscootersafari.

Prachtige sneeuwlandschappen

Racen door de poedersneeuw
We varen met een ferry door de zilte turquoise zee tussen de ruige fjorden. Om zo op plaats van bestemming aan te komen. Daar krijgen we uitleg, hoe bestuur ik zo’n sneeuwmonster en worden in dikke overalls gehesen. Tijd om te vertrekken, echt soepeltjes glijden we niet door de sneeuw. Ik probeer zo fatsoenlijk mogelijk door de bossen te sturen, maar dochter stuitert vreemd heen en weer achterop. Later op de open vlaktes gaat het beter. We stoppen op een plek waar je uitzicht hebt op de ruwe bergen waar de zon net overheen piekt. De zonnestralen laten de witte sneeuw schitteren tegen een strakblauwe lucht. De rode houten huisjes maken het plaatje compleet voor een prachtige foto. We ruilen van bestuurder en nu mag dochter ook door de witte poedersneeuw racen. Dat liet ze zich niet tweemaal zeggen.

Typische houten huisjes

Aurora borealis
Terug in het hotel maken we ons klaar voor weer een koude avond (-20). We gaan naar Skibotn, dichtbij de Finse grens. We hopen daar kennis te mogen maken met aurora borealis. Moeder natuur is ons die avond gunstig gezind en laat ons genieten van een kleurrijke vuurwerkshow. Mijn dochter en ik kijken onze ogen uit en krijgen geen genoeg van het groene, paarse en witte dansende licht boven de skyline van de bergen. Ik roep steeds: ”Oh wat prachtig, oh wat mooi, wat is dit geweldig om te zien”. Ik heb alle clichés wel genoemd.

Het schitterende noorderlicht

De bevroren tenen waren dit meer dan waard. Die tenen konden we overigens weer opwarmen in een Lavvu. Snowboots uit en je tenen, waar rook vanaf komt, ontdooien bij het brandende vuur. Na een halve nacht heerlijk te hebben geslapen is onze laatste dag aangebroken. “Gaan we vandaag shoppen”, vraagt dochter. Ik antwoord: “Ja, vandaag gaan we geld uitgeven aan dure maar toch leuke souvenirs”.

Wil je deze winter dezelfde avonturen beleven als Willemke? Boek dan nu jouw noorderlicht avontuur in Tromsø!

Geschreven door: Willemke de Bruin vd Kooi (www.volgjehart.weebly.com)

Leave A Comment