Jurassic Coast: De prehistorie voor het oprapen

Strandfans heb je in twee categorieën: zonnebaders en zoekers. Zelf hoor ik tot de laatste groep. Nog nooit ben ik van een strand teruggekomen zonder wéér een nieuwe verzameling schelpen, veren, houtjes en touwtjes. Dit voorjaar vond ik een strand met heel andere ingrediënten. Aan de Engelse Jurassic Coast liggen prehistorische fossielen voor het oprapen. Een paradijs voor zoekers!

Miljoenen schatten
Hoge kliffen met steile hellingen van steen: dát is de Engelse zuidkust. De stranden zijn meestal smal, bovenop de kliffen lopen schapen zonder hoogtevrees. De rotsige wanden van de Jurassic Coast – de 150 kilometer tussen Exmouth in Devon en Studland in Dorset – zien er op het eerste gezicht niet heel anders uit dan de rest. Maar ze zijn het wel, want ze verbergen miljoenen fossielen. Bij elke nieuwe storm slaan de golven weer een deel van de rotsen af en tuimelen nieuwe schatten het strand op. De oudste fossielen kunnen tot 250 miljoen jaar oud zijn.

 Bukken, kijken, zoeken
Danger. Falling rocks. Stay away from the cliffs. De hekken en gele borden tegen de rotswand op het strand bij Charmouth spreken duidelijke taal: kom niet te dicht bij de wand. Het heeft pas gestormd en de golven hebben ladingen hout het strand opgeduwd. De grote rotsblokken die er her en der tussen de dode takken liggen, komen van boven. De stranden bij Charmouth en Lyme Regis staan bekend als de beste vindplaatsen voor fossielen. Dus doe ik wat ik de andere mensen zie doen: bukken, kijken, zoeken.

Krokodillenskelet
En rapen! Een gigant als de ichtyosaurus die hier werd gevonden en die nu in een nationaal museum Londen in hangt, verwacht ik als beginner niet meteen bloot te leggen. Een krokodillenskelet (ook hier gevonden, echt waar!) evenmin. Maar yes, ik vind wel tientallen belemnieten: zwarte overblijfselen van een prehistorische zeekat. En met iets meer moeite bijna net zoveel ammonieten, een sierlijk spiraalvormig restantje van een inktvissoort. Het is net een schelpje. Veel ammonieten zitten nog in steen gevat, daar moet een kenner met hamer en vaste hand aan te pas komen. Maar er liggen ook voldoende losse. En het mooie is: alles wat los ligt, mag je meenemen.

Verslavend
Ik vind miljoenen jaren oude wormenhuisjes, op grijze stenen geplakt. En dan is er nog fool’s gold, een mineraal dat schittert als goud. Dit is verslavend! In no time puilen m’n zakken uit van de prehistorie. Maar dat mag geen beletsel zijn om nog een stuk over de kliffen te gaan wandelen. Een groepje schapen vergezelt me bij de klim naar de Golden Cap. Met z’n 191 meter is dit klif het hoogste van de hele zuidkust. Het uitzicht boven is weergaloos, het strand beneden lijkt heel ver weg.

Dino-voetafdruk
In een steengroeve op het schiereiland Portland zijn niet lang geleden voetafdrukken van dinosaurussen gevonden. Nog een stukje oostelijker heeft de prehistorie twee andere oogverblindende werken nagelaten: Lulworth Cove is een bijna perfect ronde baai achter twee rotswanden. Een kort klifwandelingetje verder staat de stoere Durdle Door, een poort in een rotswand in de branding. Waar nu de zee zich door de poort perst, lag ooit woestijn. In de prehistorie groeiden er palmvarens boven op Durdle Door. Uit diezelfde prehistorie komen de vondsten die ondertussen in mijn zakken beginnen te branden. Een tafeltje aan een raam en een pint of cider lijken me ideaal om mijn belemnieten, ammonieten, wormenhuisjes en andere schatten eens even goed te gaan bekijken. Ik denk dat het tijd is voor een bezoekje aan de pub, ook zo’n Brits paradijsje.

Leave A Comment