Kystriksveien – van Steinkjer naar Bodø

Het nummer Paradise van Coldplay klinkt door de speakers als ik weg nummer 17 opdraai ten noorden van
Trondheim. Ik ben net vertrokken uit het plaatsje Steinkjer en heb enthousiaste verhalen gehoord van Frode Lindberg van de plaatselijke VVV over deze National Tourist Route, die nog door weinig mensen ontdekt is. Het valt ook niet mee om de concurrentie aan te gaan met de fjorden en de veel geroemde eilandengroep Lofoten. Maar ertussenin schijnt dus een parel te liggen. De komende vijf dagen zal ik het gaan ontdekken. Ligt het verborgen paradijs hier op mij te wachten?

Reis naar Bodo

Het begint allemaal erg lieflijk met een glooiend landschap en vele boerderijen. Landbouw zal hier nog de voornaamste economische activiteit zijn. Het weer werkt ook nog eens mee met een prachtig voorjaarszonnetje. Een positieve eerste indruk dus. Doordat het vroeg in het voorjaar is zijn er ook nog besneeuwde bergtoppen zichtbaar. De eerste overnachting vindt plaats in Namsos. Het blijkt een litteken uit het verleden mee te dragen, het is namelijk in de Tweede Wereldoorlog volledig platgebombardeerd. Slechts een paar houten gebouwen zijn blijven staan. De schoonheid is hier vooral te vinden op het bergje Klompen. Vanaf hier heb je

Namsos

een fraai uitzicht over het stadje en de Namsen rivier. Naast dit uitstapje kan een bezoek gebracht worden aan het Rock City Museum. Veel Noorse rockbands komen van origine uit Namsos en het interactieve aspect in dit museum is dan ook met name bedoeld voor de Noren.

Rørvik
De volgende dag schijnt de zon opnieuw. Weg 17 wordt even niet gevolgd, want vandaag maken we een omweg naar Rørvik. Onderweg een aantal stops gemaakt en steeds valt het me op: volledige stilte als je uit de auto stapt. Geen verkeer, alleen het gefluit van enkele vogels en verder stilte. Een bijzonder fenomeen als je de drukte van Nederland gewend bent. De weg meandert zich over bergen en langs meren waar houten vissershuisjes hun rode kleuren in de zon nog beter zien uitkomen. Er zijn vergezichten op besneeuwde bergen. Het is een genot om deze route te rijden. En dan is daar de onvermijdelijke ferry, een van de vele op deze route. In Noorwegen is er altijd plek, zelfs als je zoals ik 5 minuten voor vertrek aan komt rijden. Op de ferry kom je even tot rust en kun je de omgeving nog beter in je opnemen.

Torghatten

De eerste stop voor vandaag is dus Rørvik. In dit dorpje ligt het Norveg Museum, dat een interessant verhaal vertelt over de Noorse visserij van 10.000 jaar geleden tot nu. Tevens is er een historisch centrum, waar je een rondleiding kunt doen. Tijdens dit uur kom je van alles te wetenover het dorp en het vissersleven in vroegere tijden. Het korte verblijf wordt afgesloten met, hoe toepasselijk, een heerlijke Noorse zalm. Op naar Bronnøysund.

Torghatten
Het plaatsje Bronnøysund zelf heeft niet veel spectaculairs te bieden. De reden voor een verblijf in dit stadje is vooral de beklimming van de Torghatten. Een imposante berg aan het eind van een landtong met een bizar gat in het midden. De beklimming duurt ongeveer 20 minuten en eenmaal boven is het uitzicht spectaculair. Beneden ligt een boerderij en het lijkt of de rotsblokken uit het gat zich verspreid hebben over de zee in de vorm van tientallen eilandjes. Ook hier valt weer de stilte op. Het enige geluid wat te horen is een uil die door het versterkend effect van het gat extra goed hoorbaar is. Dichtbij de natuur is hier wel erg van toepassing.

Het eiland Vega

Het eiland Vega
De derde dag en weer schijnt de zon. Vandaag staat een bezoek aan het eiland Vega op het programma. Dat betekent wederom een ferry, maar met dit weer blijf je je vergapen aan de omgeving en is het niets meer dan een ontspannende onderbreking van de autoreis. Het eiland is sinds 2004 opgenomen op de werelderfgoedlijst van UNESCO. Enerzijds vanwege de culturele historie tussen mens en de eidereend en anderzijds vanwege de natuurlijke omgeving. Het is een bijzonder landschap waar veel vogels nestelen. Plat aan de ene kant en hoge bergen aan de andere kant, een zeer sterk contrast. Het beste is om een paar dagen op dit eiland te verblijven en een boottocht te maken naar de omringende eilanden en een fietstocht of een wandeling over het eiland te maken. Helaas ontbreekt daarvoor de tijd. Wel is er tijd om het E-huset te bezichtigen, het museum over de eidereend. Het dons van deze eenden wordt al lange tijd verzameld, schoongemaakt en verkocht om er de beste dekbedden van te maken. Het kostte een week om dit dons schoon te maken en een dekbed kost dan ook om en nabij de 4000 Euro. Ondanks de kleine opzet is het een interessante tentoonstelling. De lunch wordt genuttigd in het Havshotel, waar de keuken geleid wordt door een bekende chef in Noorwegen. De vis smaakt dan ook uitmuntend. Wat verder opvalt aan dit eiland is de vriendelijke bevolking. Bij eilandbewoners stel je jezelf stugge en stoere buitenmensen voor, zeker in Noorwegen, maar men is blij dat je er bent en men maakt graag een praatje. Het is spijtig om dit eiland al weer binnen 3 uur te moeten verlaten.

Zeven Zusters
Vanaf Vega en onderweg waren de spitse punten al een tijdje zichtbaar en hadden ze al een magnetische uitwerking op mijn camera, maar nu ik dichterbij kom worden de Zeven Zusters (zoals dit gebergte genoemd wordt) nog imposanter. Zeker nu de sneeuw op de toppen ligt blijf ik foto’s maken. Ik besluit de ferry te nemen naar Herøy, het eiland aan de overkant. Vanaf daar heb je een nog beter uitzicht op de zusters. Ook heb je vanaf hier een uitzicht op het gebergte Dønnamannen op het naburige eiland Dønna. Als je het beeld een kwartslag draait heeft het de contouren van het gezicht van een man. Er schijnt een mooie wandeling naar de top te zijn, vanwaar je een prachtig uitzicht hebt op de eilanden en de Zeven Zusters. Ik kies voor een iets makkelijker uitzicht en rijdt naar het noordelijkste puntje van Dønna. Het is tegen 22.00u als ik daar aankom en de zon onder de wolken vandaan komt en richting zee zakt. Het levert prachtige zonsondergangsplaatjes op met de verderop gelegen eilanden Lovund en Traena als dankbaar onderwerp. Helaas heb ik ook hier tijd tekort, want ik moet de laatste ferry halen naar Sandnessjøen voor de overnachting aldaar.

De Zeven Zusters

Deze dag trek ik het binnenland in richting Mosjøen. Ik laat de kust achter me en kom terecht in bergachtig landschap. Ook hier is het mooi, maar ik mis de afwisseling van het kustlandschap. Snel weer terug naar weg 17 en eenmaal daar lijkt het of ik op de Lofoten ben. Spitse bergpunten, die dicht op elkaar staan en veel water. Ik herken het van eerdere reizen en dit gedeelte (in de omgeving van Aldersund) kan de vergelijking met de veel bekendere Lofoten gemakkelijk aan.

De Svartisen gletsjer
De laatste dag begint vroeg met een ferry en hiermee passeer ik de poolcirkel. Tot nu toe is nog niet gebleken dat we in het hoge noorden zijn, gezien de ideale weersomstandigheden, maar de bekende bol staat er toch echt. En de gedachte over het weer komt nog maar net naar boven of de zon blijkt voor vandaag toch echt te verdwijnen. Wat rest is een grijs wolkendek. Evengoed blijft de omgeving imponeren. De volgende stop is bij de op één na grootste gletsjer van Noorwegen: de Svartisen. Vanaf het uitzichtpunt is duidelijk te zien dat de gletsjerarm korter is geworden dan op de foto’s die ik van tevoren heb gezien. Het is mogelijk om met een bootje naar de overkant te gaan en daar een dag te besteden met fietstochten en wandelingen naar mooie uitzichten en om de gletsjer van dichterbij te bekijken. Tevens is het

De Svartisen gletsjer

mogelijk om naar de Holmvasdammen te gaan voor een subliem uitzicht op de gletsjer. Helaas is het te vroeg in het seizoen (sneeuw op de weg naar de dam) om beide activiteiten te ondernemen. Het betekent tevens het laatste hoogtepunt van deze route. De vlucht vanaf Bodø zal mij weer terugbrengen in de hectische bewoonde wereld. Onderweg stuit ik nog wel op de Saltstraumen, toch nog een verrassing. Het is de grootste getijdestroom ter wereld. Het zeewater komt, in mijn geval, met snelle vaart het fjord instromen, waar het botst op het water van de rivier. De krachten die hier ontstaan maakt dat er veel en grote draaikolken ontstaan. Erg mooi om waar te nemen, maar hierna is de reis toch echt ten einde.

 

Paradijs
Vijf dagen reizen door dit gebied; is dit dan het paradijs? De inwoners vinden in ieder geval van wel en ik begrijp ze helemaal. De afwisselende en spectaculaire natuur, de rust en ruimte, interessante historie, vriendelijke mensen en weinig grootschalige accommodaties. En zeker in deze periode heb je het gevoel dat slechts een paar gelukvogels dit gebied aan het bezoeken zijn. Ik was een van hen en kan met gemak zeggen dat het een zeer aantrekkelijke vakantiebestemming is, die meer mensen gezien moeten hebben.

Naar aanleiding van deze reis stelde Noorwegen-specialist Chris de rondreis ‘Frode’ samen.

 

Leave A Comment