Reisverhaal: Avontuur op Mount Snowdon

Poppit Sands, St. Dogmaels, Wales

Poppit Sands, St. Dogmaels, Wales

Door: Dhr. M.D. Monster

Wij zijn deze zomer van 8 t/m 22 juli met vakantie geweest in Wales. We hebben het ontzettend getroffen wat het weer betreft, het was precies in die hele hete periode. Op de BBC raakten ze er niet over uitgepraat dat het zo ontzettend warm was. Terwijl wij in Wales waren, brak het ene warmterecord na het andere. Mede hierdoor raakten wij op Mount Snowdon in de problemen. Lees maar wat ons overkwam…

Op woensdag 19 juli zijn wij de hele dag naar Llandudno geweest. Een schitterende stad, prachtig weer, (36 graden, hoe on-Engels!) en gezellig druk.
De dag erna besloten we met het treintje Mount Snowdon op te gaan. Mijn man zei ‘s morgens nog gekscherend: “Jassen hoeven we niet mee te nemen hè?” “Nee joh, natuurlijk niet!” zei ik lachend.

Bij de Snowdon Railway aangekomen, kwamen we erachter, dat een kaartje voor het treintje toch wel erg duur was voor 4 personen. “Dan nemen we een enkele reis, we lopen wel terug, dat scheelt weer,” zei ik toen. Ik wist dat het ongeveer 8 km was, maar onze kinderen zijn wel gewend aan lange wandelingen, dus ik dacht dat dat geen problemen op hoefde te leveren. “Toch weer wat verdiend,” dacht ik tevreden.

Na een paar uur wachten (het was erg druk), konden we dan eindelijk met het treintje mee. We waren goed en wel onderweg, toen de bewolking steeds meer oprukte, na een kwartier konden we bijna niks meer zien! Het treintje was geheel door mistflarden en wolken omgeven. De temperatuur daalde drastisch. De raampjes in onze wagon werden gesloten, mensen trokken hun ritsen dicht…Wij konden onze rits niet dicht doen, omdat we geen jassen of vesten aan hadden. We waren gekleed in T-shirts en en korte broeken. Onze dochter van 7 zat te klappertanden van de kou. Een aardige Franse dame die tegenover ons zat, gaf onze dochter haar regenjas, zodat ze die om zich heen kon doen.

Boven gekomen was het moment daar om uit te stappen. Toen drong de realiteit pas echt tot ons door! Het was zo ontzettend koud daarboven en er stond zo’n harde wind, dat het bijna ondoenlijk leek om in onze totaal ongeschikte outfit naar beneden te lopen. Onze zoon van 9 voelde zich helemaal niet lekker, dus dat maakte de situatie nog hachelijker.

Heel even overwoog ik om toch maar met het treintje terug te gaan, maar dan zouden we weer 50 pond moeten betalen en daar hadden we niet zo’n zin in.

Dan maar lopen…Het eerste stuk naar beneden was echt verschrikkelijk, er lagen grote brokken steen op het pad, die het lopen lastig maakten, de wind gierde om onze oren en blies ons bijna omver. We moesten ons echt schrap zetten om niet naar beneden te vallen, bovendien was vooral het eerste gedeelte ook erg steil. We hadden slecht zicht door de laaghangende wolken en ik was bang dat we daardoor misschien verkeerd zouden lopen.

Het was ontzettend koud en vochtig, binnen enkele minuten waren we tot op het bot vekleumd en waren onze haren doorweekt.

We konden niet anders dan doorlopen en dicht bij elkaar blijven. Na ongeveer 3 kwartier werd de bewolking wat minder dicht en lukte het de zon af en toe om door de bewolking heen te breken. De temperatuur begon langzaam wat te stijgen en ik ontspande een beetje. Ik voelde me ontzettend schuldig dat ik onze kinderen zo in gevaar had gebracht en dat voor een paar pond!

Toen we ongeveer een uur gelopen hadden, werd de temperatuur zowaar aangenaam en konden we eindelijk wat van de – schitterende – omgeving zien. Het werd toch nog een leuke wandeling en na 2 uur en een kwartier zijn we weer veilig bij het treinstation gearriveerd.

Eén ding heb ik wel geleerd: als we de bergen in gaan, neem ik voortaan warme kleding mee, ook als het bloedheet is!

Leave A Comment