Donderdagochtend half 8: vroeg op! We gaan een gletsjerhike maken! We ontmoeten onze gidsen en de overige deelnemers in Skaftafell. Aan de voet van het nationaal park ligt een bezoekerscentrum en bij de parkeerplaats staan twee kleine trekkershutjes, die zijn omgebouwd tot ontmoetingsplek voor de gletsjerhikes. We ontvangen hier al ons benodigde gereedschap: een tuigje, pikhouweel en spikes die we onder onze voeten kunnen binden. Vervolgens stappen we in een oude Amerikaanse schoolbus en rijden we naar de voet van de gletsjer, vanwaar we de hike starten.

Van een afstand oogt de gletsjer vies en zwart van al het as wat in mei met de vulkaanuitbarsting is neergedaald. Na 15 minuten lopen komen we aan bij de voet van de gletsjer. Daar mogen we onze spikes onderbinden en krijgen we een korte trainen hoe we deze moeten gebruiken. Dan gaat het gebeuren: we stappen het enorme plakkaat ijs op! De eerste stappen zijn een beetje onwennig, maar uiteindelijk vinden we onze handigheid en volgen we de gids naar boven. Op de gletsjer stoppen we af en toe voor wat uitleg en kunnen we een kijkje nemen in de geulen gevormd door smeltend water die diep in de blauwe gletsjer verdwijnen. Een veel gestelde vraag van deelnemers is: “als ik in zo’n ijsrivier spring, kom ik er dan aan de andere kant van de gletsjer weer uit?”. Daar had onze gids een simpel antwoord op: “natuurlijk zal je er ooit uitkomen. De vraag is alleen wanneer. Als jij 1500 jaar de tijd hebt, mag je het proberen!”. Een uitdagende sprong in de Ice Age-achtige fantasiewereld laten we dus maar achterwege…

Het uitzicht vanaf de gletsjer is adembenemend! In de verte is de kustlijn te zien en het land ertussen is wijds en kaal. Erg bijzonder! De top van de gletsjer ziet er spectaculair uit, met allerlei ijspunten die hier en daar uitsteken! Na 2 uur klauteren stoppen we voor de lunch. Daar sta je dan, met je sandwich op een massieve berg ijs! Na de lunch demonstreert onze gids hoe krachtig het ijs is. Met een boortje maakt hij een gat in het ijs en rijgt er een stuk touw doorheen. Om de beurt mogen we onze krachten testen, maar helaas wint het ijs… Niemand krijgt het voor elkaar om het touw door het ijs te trekken.

We vervolgen onze weg naar beneden en lopen langs ijsmuizen (stenen begroeid met mos) en ontwijken de diepe verraderlijke kloven in het ijs. De lijnen van de bergen naast onze wijzen ons op de geschiedenis van de gletsjer en laten zien hoe groot de gletsjer eens was. Het feit dat massief ijs zulke bergen kan creëren laat wel zien hoe krachtig dit natuur fenomeen is. Voordat we de gletsjer aflopen vullen we onze waterflesjes met fris gletsjerwater. De spikes mogen weer af en we lopen terug naar de bus. Ik kijk nog even achterom naar de rivier van ijs die daar stiekem tussen de bergen ligt te wachten op de eerste sneeuwbui van de winter om zo van de zwarte aslaag af te komen.